Wskazania do blokady zewnątrzoponowej:

-1. OPERA.CJE W NADBRZUSZU. Wymagana jest blokada sięgająca do poziomu Th4 lub Th5, która umożliwia zniesienie dośrodkowej impulsacji do zwojów korzeni tylnych z narządów położonych w górnej połowie jamy brzusznej. Blokada taka nie wpływa na impulsy przewodzone drogą nerwów błędnych i przeponowych, dlatego też mogą wystąpić podczas niej kłopotliwe, odruchowe zaburzenia w rodzaju czkawki, mdłości i wymiotów, skurczu krtani (odruch Brewera-Luckharta). Ten sposób analgezji można stosować u osób młodych i bez obciążeń. Założenie do przestrzeni zewnątrzoponowej cewnika poprzez igłę wkłutą pod kątem 40°, mniej więcej w środku odcinka piersiowego, umożliwia podanie dużo mniejszych objętości roztworu środka analgetycznego, np. 16-22 ml206. Większą kontrolę nad znieczuleniem można osiągnąć przez zaintubowanie chorego przed lub po wykonaniu analgezji zewnątrzoponowej, co zezwala na swobodne, spontaniczne oddychanie tlenem z podtlenkiem, z dodatkiem śladowej ilości np. halotanu, trójchloroetylenu lub cyklopropanu, aby zapobiec odruchom kaszlowym spowodowanym rurką intubacyjną.

-2. ZABIEGI OPERACYJNE W PODBRZUSZU. Wydaje się, że analgezja zewnątrzoponowa daje w tych przypadkach najlepsze wyniki. Zwiotczenie mięśni, obkurczenie jelit, niedokrwienie rany operacyjnej oraz zachowanie wydolnego oddechu stwarzają doskonałe warunki do przeprowadzenia zabiegu.

-3. W OPERACJACH PRZEPUKLINY. Doskonały sposób analgezji, z wyjątkiem chorych bardzo otyłych, ze zmianami reumatycznymi oraz w złym stanie ogólnym. 4. W ZABIEGACH NA KOŃCZYNACH DOLNYCH. Wykonywanie w tych przypadkach blokady zewnątrzoponowej jest rzadko konieczne, niemniej daje ona świetne wyniki u chorych bez znacznych obciążeń ogólnych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>