Wciągnięcie wiszącej kropli

-2. Nagły spadek ciśnienia wywieranego na tłok strzykawki podczas próby wstrzykiwania małej ilości powietrza lub płynu strzykawką o luźnym tłoku, podłączoną do igły. Jeżeli koniec igły znajduje się w więzadle żółtym, tłok jest odpychany, jeżeli natomiast igła trafia do przestrzeni zewnątrzoponowej, tłok daje się łatwo wcisnąć (Si- card i Forestier, 1922 Dogliotti, 1931183). W opinii autorów sposób ten jest najlepszy przy identyfikacji przestrzeni zewnątrzoponowej odcinka lędźwiowego. Jest to metoda tzw. zniknięcia oporu podczas wstrzykiwania, przy czym wstrzykiwać można powietrze (najlepiej), roztwór środka analgetycznego, roztwór fizjologiczny lub wodę destylowaną184. Zaaspirowanie dużej lości krwi jest przeciwwskazaniem do wykonania wstrzyknięcia. Do identyfikacji przestrzeni zewnątrzoponowej odcinka piersiowego wykorzystuje się obecność w niej ujemnego ciśnienia, gdy chory jest w pozycji siedzącej.

-3. Wciągnięcie wiszącej kropli do igły. Objaw Gutiérreza185 pomocny w odcinku piersiowym, ale niepewny w odcinku lędźwiowym. 4. Przesunięcie się pęcherzyka gazu w indykatorze Odoma180 (szklana rurka o wąskim świetle zawierająca roztwór fizjologiczny i pęcherzyk powietrza), który dołącza się do igły punkcyjnej. Używa się też zmodyfikowanego indykatora Brooksa187.

-5. Indykator przestrzeni zewnątrzoponowej Macintosha – mały gumowy balonik ze specjalnym łącznikiem, łączony z igłą w momencie, gdy znajduje się ona w więzadle międzykolcowym. Za pomocą cienkiej igły balonik napełnia się powietrzem. W momencie wejścia igły punkcyjnej do przestrzeni zewnątrzoponowej balonik się zmniejsza188.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>