Przewlekła rozedma płuc

U dzieci nieco starszych spotyka się łagodniejszą postać rozedmy bez ostrych objawów klinicznych. Trudno jest ustalić przyczyny jej występowania – łączy się je również z wadami rozwojowymi oskrzeli, naczyń płucnych serca i wielkich naczyń oraz kośćca klatki piersiowej, a także ze stanami pozapalnymi większych i mniejszych oskrzeli. W tych ostatnich stanach może dojść do zarastania światła małych oskrzeli i wytwarzania się rozedmy przez przecieki powietrza drogą oboczną. Na tej samej drodze dochodzi do powstania rozedmy przy całkowitym wrodzonym braku oskrzela doprowadzającego. Także brak lub niedorozwój tętnicy płucnej lub jej gałęzi płatowej może być przyczyną powstania rozedmy – obrazu nadmiernie jasnego płuca oligowolemicznego z normalną wentylacją, a ze znacznie zredukowanym lub prawie żadnym pobieraniem tlenu. W tych stanach zawsze należy liczyć się z ukrwieniem płuca pochodzącym z krążenia dużego, ze współistnieniem wady serca lub dużych naczyń.

W wywiadach stwierdza się często historię powtarzających się zapaleń oskrzeli lub miąższu płucnego, wysiłkową niewydolność oddechową zwiększającą się z wiekiem dziecka, badaniem wykrywa się zwykle odcinkowo nadmiernie jawny odgłos opukowy i osłabienie szmerów oddechowych. Czasem stwierdza się wyraźną wadę budowy klatki piersiowej, np. klatkę piersiową lejkowatą lub skrzywienie kręgosłupa. Na przeglądowych zdjęciach rtg uwidaczniają się pola rozjaśnień miąższu płucnego, ograniczone lub rozsiane, niekiedy bardzo trudne do ścisłego zlokalizowania.

Przytoczone możliwości patologii układu oddechowego, prowadzące do powstania przewlekłej rozedmy, stanowią duże trudności diagnostyczne. Toteż, w przeciwieństwie do ostrej wrodzonej rozedmy płatowej wieku noworodkowego i niemowlęcego, rozedma przewlekła wymaga rozszerzonych badań diagnostycznych – rtg warstwowe, bronchografia, bronchoskopia, nierzadko angiopneumografia.

Postępująca rozedma zmienia w obrazie rtg rozmieszczenie i średnicę naczyń, także podkreśla się skąpość podziałów oskrzelowych na obwodzie, czasem wykrywane są rozstrzenie oskrzelowe w odcinkach bliższych (34).

Leczenie. Wykazanie i dokładne zlokalizowanie jednoogniskowego utrwalonego pola rozedmowego może być wskazaniem do leczenia operacyjnego, zwłaszcza w stanach nawracających infekcji rozedmowego odcinka lub stałych objawach ucisku na sąsiedni miąższ płuca. Decyzja operacji nie jest jednak łatwa, powinna być poprzedzona różnie długim okresem leczenia zachowawczego w szpitalu lub w sanatorium i uważną obserwacją stanu dziecka. W przypadku zmian słabo izolowanych i rozsianych lepiej prowadzić te dzieci leczeniem zachowawczym i okresowo konsultować je z chirurgiem dziecięcym.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>