ODMA SAMOISTNA

Wydaje się, że przeciek powietrza do jamy opłucnej może nastąpić jedynie w wyniku urazu, choćby nikłego, opłucnej lub miąższu płuca lub też w wyniku procesów chorobowych. Toteż nazwę odmy samoistnej powinno się może zarezerwować dla nielicznych stanów, w których zupełnie nie można ustalić przyczyny jej wystąpienia.

U dzieci odma może wystąpić przy wadach rozwojowych płuc i oskrzeli, przy wszelkiego rodzaju stanach zapalnych płuc, przy rozedmie obturacyjnej, stanach spastycznych oskrzeli i kaszlu. Także można ją wywołać w czasie postępowania diagnostycznego lub leczniczego w wymienionych stanach – przy wziernikowaniu oskrzeli, przełyku, wykonywaniu przetoki tchawiczej, stosowaniu wspomaganego oddychania. Odma samoistna u noworodków może powstać w przebiegu urazu porodowego, częściej nasilonej resuscytacji, jednak najczęściej wywołana jest własnym wysiłkiem oddechowym noworodka. Pojawia się w ciągu pierwszych 48 godzin i może dać obraz ciężkiej i ostrej niewydolności oddechowej.

Drogi oddechowe w czasie pierwszych wdechów powinny otwierać się stopniowo, ale systematycznie. Przy opóźnieniu otwierania się niektórych dróg lub przy nawet niewielkiego stopnia obturacji – śluz, błony szkliste, wody płodowe, smółka – lub zapadnięciu jednej z dróg dochodzi do nieregularnego rozłożenia się ciśnień w płucu. W niektórych odcinkach może dojść do bardzo znacznego nadciśnienia, gdyż całe duże ciśnienie pierwszych wdechów 3,92-7,84-9,8 kPa (40-80-100 cm I-I20) kieruje się do już rozdętych pęcherzyków. Rozedma obturacyjna małej jednostki oddechowej łatwo może powodować jej pęknięcie do zrębu płuca, dając obraz rozedmy śródmiąższowej, czasem śródpiersiowej, lub częściej do jamy opłucnej.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>