OBJĘTOŚĆ WSTRZYKNIĘTEGO ROZTWORU

-3. OBJĘTOŚĆ WSTRZYKNIĘTEGO ROZTWORU. Wysokość analgezji jest wprost proporcjonalna do ilości podanego płynu. 4. BARBOTAŻ (fr. barboter – pluskać, mieszać nazwa nadana tej metodzie przez Le Filliatre’a w r. 1920)42. Metoda polegająca na mieszaniu roztworu środka analgetycznego przez naprzemienną aspirację i wstrzykiwanie płynu mózgowo-rdzeniowego, co zwiększa rozprzestrzenianie się analgetyku.

-5. DAWKA WSTRZYKNIĘTEGO LEKU. Tkanka nerwowa wchłania miejscowe środki analgetyczne, jak bibuła wchłania atrament. Ograniczona ilość tkanki nerwowej może zaabsorbować ograniczoną ilość leku, nadmiar zostaje wchłonięty do krwiobiegu. Im wyższe stężenie leku, tym dłuższy czas jego działania.

-6. SIŁA I SZYBKOŚĆ WSTRZYKIWANIA. Wysokość analgezji zależy wprost propor- cjanalnie od tych czynników. W celu pełnego wykorzystania różnic w ciężarach właściwych cieczy, jak ma to miejsce w blokach jednostronnych, wstrzyknięcie powinno być wykonane wolno i delikatnie.

-7. CIĘŻAR WŁAŚCIWY ROZTWORU. Powinien być zawsze znany. Roztwór wstrzykiwany może być hiperbaryczny, hipobaryczny lub izobaryczny. W przypadku dwóch pierwszych bardzo duży wpływ na wysokość analgezji ma pozycja chorego. Zaledwie jej kilkustopniowa zmiana ujawnia wpływ ciężaru właściwego. Podanie roztworu hi- perbarycznego zawsze pociąga za sobą wzrost ciężaru właściwego płynu mózgowo-rdze- niowego.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>