Niedostateczne leczenie drenażem

Obowiązuje wykorzystanie wszystkich możliwości leczenia przyczynowego i ogólnego przez cały czas choroby. Konieczne jest wczesne leczenie antybiotykami. Teoretycznie antybiotykiem z wyboru w g.z.p. powinna być penicylina G stosowana dożylnie w dużych dawkach (do 500000 j./kg/d), a przy obecności gronkowca wytwarzającego penicylinazę – penicyliny izoksazolilowe. W przypadku podejrzenia zakażenia mieszanego kojarzy się leczenie zarówno penicyliną G, jak i penicylinami izoksalilowymi z ampicyliną. W praktyce klinicznej należy się jednak liczyć z opornością gronkowca na penicylinę. Biorąc również pod uwagę stan dziecka w chwili przyjęcia, należy od razu rozpocząć leczenie linkomycyną lub innym antybiotykiem swoiście przeciwgronkowcowym, nie czekając na wynik badania bakteriologicznego. Otrzymanie antybiogramu z posiewu pobranego w pierwszym dniu pozwoli już na leczenie sterowane: przy zakażeniu mieszanym łub nadkażeniu bakteriami Gram-ujemnymi najlepiej jest prowadzić leczenie skojarzone linkomycyną z antybiotykiem o szerokim zakresie działania, np. garamycyną. W nadkażeniu szczepami szpitalnymi mamy najczęściej do czynienia z opornymi na leczenie Gram-ujemnymi szczepami Proteus mirabilis, Serratia marcescens, Escherichia coli, Pseudomonas aeruginosa, Klebsiella. W leczeniu, jak wynika z doświadczeń klinicznych, należy uwzględnić antybiotyki o najszerszym zakresie działania. Za najskuteczniejsze uważa się obecnie cefalosporyny trzeciego rzędu: cefazolinę (Kefzol), cefotaksim (Claforan) i czwartorzędowe – ceftazidim (Fortum) oraz niektóre antybiotyki z grupy aminoglikozydów: amikacynę i Netromycynę.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>