Nakłucie lędźwiowe

Nakłucie lędźwiowe należy wykonywać przy dobrym oświetleniu i na stole umożliwiającym zmianę nachylenia. Jest ono przeciwwskazane u chorych z obrzękiem tarcz nerwu wzrokowego lub obrzękiem mózgu, szczególnie w przebiegu guzów w tylnej jamie czaszki, ponieważ może doprowadzić do wklinowania migdałków móżdżku. Jednostronne procesy chorobowe, prowadzące do ciasnoty śródczaszkowej mogą spowodować wgłobienie się struktur mózgowych do rozworu namiotu móżdżku. Przeciwwskazaniami do nakłucia lędźwiowego są również rozlane zmiany zapalne na skórze oraz znaczne zniekształcenia kręgosłupa.

Nakłucie w ułożeniu na boku. Chorego układa się w następujący sposób: plecy przy brzegu stołu i równolegle do niego, kolana przygięte do brzucha, głowa do kolan, biodra i barki ustawione prostopadle do .powierzchni stołu, aby uniknąć rotacji kręgosłupa.

Należy przestrzec chorego przed wykonywaniem gwałtownych ruchów. Do operacji po jednej stronie ciała chorego układa się na chorym boku, jeżeli zamierza się podać roztwór hiperbaryczny. U osób otyłych zagłębienie pośrodku pleców może wypadać o całe 2,5 cm niżej od linii środkowej ciała. W takich przypadkach igłę należy wkłuć ponad fałdem pośrodkowym.

Linia łącząca najwyższe punkty grzebieni kości biodrowych biegnie na wysokości wyrostka kolczystego 4 kręgu lędźwiowego lub przestrzeni międzykręgowej między L, a Ls. Dokładna identyfikacja wyrostków kolczystych może być niemożliwa, co nie ma znaczenia, jeżeli unika się nakłucia pierwszej lędźwiowej przestrzeni międzykręgowej (i wyższych). Po zlokalizowaniu odpowiedniej przestrzeni międzykręgowej, w połowie odległości między sąsiednimi wyrostkami kolczystymi, ocenionej badaniem palpacyj- nym, wkłuwa się śródskórnie igłę w celu wykonania analgezji skóry. Przed podjęciem zabiegu konieczne jest chirurgiczne umycie rąk oraz założenie sterylnego fartucha i rękawiczek. Okolicę wkłucia myje się środkiem antyseptycznym i obkłada sterylnymi serwetami. W czasie oczekiwania na wystąpienie analgezji skóry wypełnia się strzykawkę środkiem analgetycznym. W miejscu wkłucia wykonuje się za pomocą grubej igły skórnej małe nacięcie, aby ułatwić przejście przez skórę cienkiej igły do nakłucia lędźwiowego, a także aby zapobiec przeniesieniu na końcu igły punkcyinej wycinka skórnego do przestrzeni zewnątrzoponowej lub podpajęczynówkowej50. Niektórzy anestezjolodzy wolą stosować prowadnicę Sise’a lub Rowbothama jako kaniulkę, przez którą wprowadza się igłę punkcyjną. Wkłuwa się ją równolegle do poziomu podłogi

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>