GRONKOWCOWE ZAPALENIE PŁUC

Różnorodność i liczba jednocześnie powstających u dzieci odczynów tkanki płucnej na zakażenie gronltowcem stwarzają nieraz zespół ciężkich objawów, wymagających pomocy chirurgicznej w różnych okresach choroby.

Typowy dla gronkowcowego zapalenia płuc (g.z.p.) jest odczyn śródmiąższowy płuca w postaci obrzęku oraz licznych ognisk zapalnych i ropnych, położonych często w odcinkach przyoskrzelowych i na obwodzie. Czasem wcześnie dochodzi do powstania martwicy i destrukcji tkanki płucnej w ognisku zapalnym, prowadzących do powstania ropnia lub ropni mnogich. Otwarcie się ropnia do opłucnej powoduje powstanie ropniaka opłucnej z odmą czasem wytwarzają się stałe przetoki oskrze- lowo-oplucnowe pojedyncze lub mnogie i odma pod ciśnieniem. Niekiedy proces ropny w zakresie płata lub segmentu postępuje bardzo gwałtownie, niszcząc duży obszar miąższu płucnego powstaje zgorzel piata z szeroko otwartymi przetokami oslcrzelowo-opłucnowymi.

Swoiste dla g.z.p. są torbiele powietrzne, tzw. pneumocysty, najczęściej mnogie, powstające wskutek mechanizmów wentylowych związanych z zatykaniem się lub zwężaniem małych oskrzeli. Rozdęciu z porozrywaniem przegród międzypęcherzy- kowych ulegają częściej części miąższu leżące obwodowo od miejsca niedrożnego oskrzela. Torbiele powietrzne powstają także wskutek nekrobiotycznego działania toksyn gronkowcowych na przegrody międzypęcherzykowe. Charakteryzują się zmienną wielkością na skutek niszczenia następnych przegród międzypęcherzyko- wych i zmiennym umiejscowieniem wskutek zapadania się jednych i tworzenia się nowych przestrzeni powietrznych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>