DOŻYLNA ANALGEZJA MIEJSCOWA

Środki analgezji miejscowej podaje się dożylnie w celu: 1) anestezji169, 2) leczenia zaburzeń rytmu serca170, 3) wywołania miejscowej analgezji. (Sposób opisany po raz pierwszy przez Biera w r. 1908 przy użyciu prokainy171 nie zdobył nigdy popularności. Jego dzisiejsze zastosowanie poprzedziły prace Holmesa, wówczas pracującego w Oksfordzie, który zastąpił prokainę silniej działającą lignokainą17i).

Analgezja miejscowa .polega na wstrzyknięciu roztworu analgetycznego do żyły na kończynie, w której uprzednio spowodowano niedokrwienie za pomocą opaski uciskowej. Sposób najbardziej przydatny w zabiegach na kończynie górnej, może być również stosowany w operacjach na nodze.

Do żyły na grzbiecie ręki lub stopy wkłuwa się igłę-motylek, igłę Mitchella, Gordha lub zakłada plastykowy cewnik i następnie kończynę unosi się ku górze, aby zmniejszyć w niej objętość krwi. Jeżeli manipulacja kończyną nie jest bolesna, najlepiej jest posłużyć się opaską Esmarcha173. Zaciśnięty mankiet aparatu do mierzenia ciśnienia założony na ramię lub udo, zapobiega napływowi krwi do kończyny. Wystarczająco dobrze zaciśnięty mankiet nie odcina dopływu krwi do kończyny w całości, ponieważ istnieje krążenie oboczne poprzez naczynia kostne. Po zdjęciu opaski Esmarcha wstrzykuje się do żył ramienia 40 ml 0,5% lignokainy174. Z powodzeniem używano roztworu 1%. Przy zapewnieniu odpowiedniego niedokrwienia ramienia wystarcza podanie 20 ml roztworu analgetyku175. Ogólna dawka nie powinna przekraczać 4 mg/kg masy ciała176. Inni uważają, że 1,5 mg lignokainy i 4 mg prilokainy na kg to dawka maksymalna177. Stosując 0,5 prilokainę osiąga się równie dobre wyniki, jak podczas stosowania lignokainy, a objawy toksyczne występują rzadko. Używa się również 0,2% bupiwakainy179. Chory wkrótce zaczyna odczuwać ciepło i mrowienie w kończynie, po czym występuje zwiotczenie mięśni. Po dożylnym podaniu stężenie lignokainy w tkance nerwowej prze-wyższa jej stężenie w innych tkankach179. Jeżeli zaciśnięty mankiet sprawia choremu ból, można wokół wstrzyknąć roztwór środka analgetycznego nad jego górnym brzegiem lub założyć drugi mankiet, poniżej pierwszego, na obszarze objętym analgezją, zwalniając następnie mankiet pierwszy. Analgezja nie zawsze jest pełna na obszarze unerwionym przez nerw międzyżebrowo-ramieniowy, dolny nerw skórny boczny, nerwy skórne tylne ramienia oraz w okolicy wyrostka dziobiastego180. Po zakończeniu zabiegu operacyjnego zwalnia się mankiet uciskowy, czucie i napięcie mięśniowe po-wracają po kilku minutach. Objawy toksyczne nie stanowią zwykle problemu, należy jednak pamiętać o możliwości ich wystąpienia.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>