CIĄGŁA ANALGEZJA RDZENIOWA (PODPAJĘCZYNÓWKOWA)

Sposób analgezji opisany po raz pierwszy przez Deana z Lcndon Hospital w r. 190765. Ponownie wprowadzony przez Lemmona, chirurga z Filadelfii w r. 194064. Bardzo użyteczny w przypadkach, kiedy rozległość i czas trwania zabiegu operacyjnego są trudne do przewidzenia. Sposób ten pozwala na podanie minimalnej dawki leku bez obawy, że analgezja może być niewystarczająca, stąd znajduje szczególne zastosowanie u pacjentów starych, bardzo młodych i w złym stanie ogólnym. U ciężko chorych pozwala na zastosowanie krótko działających środków, takich jak np. 5°/o chlorowodorek prokainy rozpuszczony w płynie mózgowo-rdzeniowym lub roztworze fizjologicznym NaCl65. Ważnym momentem w rozwoju tego sposobu analgezji było wprowadzenie przez Tuohy68 specjalnej igły punkcyjnej z nieznacznie zagiętym końcem (końcówka Hube- ra). Umożliwia ona wprowadzenie plastykowego cewnika, który dzięki swemu wygięciu może być w zależności od potrzeby kierowany ku górze lub ku dołowi. W zmodyfikowanej formie sposób ten jest dziś szeroko stosowany w blokach zewnątrzoponowych.

METODY SPECJALNE 1. Ciężka cinchokaina. Roztwór 0,5% w 6% glukozie67’68, c.wł. 1025 w temp. 37°C. Przed wstrzyknięciem roztwór cinchokainy można rozcieńczyć w strzykawce równą lub większą objętością płynu mózgowo-rdzeniowego.

Zaletą jest możliwość podania małej objętości roztworu, którego rozprzestrzenienie warunkuje ciężar właściwy i nachylenie kręgosłupa. a. NISKA ANALGEZJA RDZENIOWA:

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>