BLOKADA PRZEZKRZYŻOWA

Po raz pierwszy wykonana przez Wiktora Paucheta (1869-1936) (nauczyciela Labata), Lawena w r. 1909 i Danisa z Brukseli w r. 1913. Polega na blokadzie nerwów krzyżowych przez tylne otwory krzyżowe. Jest zwykle wykonywana łącznie z zewnątrzopono- wą blokadą krzyżową, często całkiem niepotrzebnie, bowiem roztwór środka analgetycznego podany do kanału kości krzyżowej przez rozwór kości krzyżowej zapewnia zwykle bardzo dobrą analgezję. Wykonuje się ją wtedy, gdy zachodzi konieczność blokady zewnątrzoponowej, lecz nie można jej przeprowadzić z powodu trudności wkłucia igły do kanału kości krzyżowej.

Wykonanie. U chorego ułożonego na brzuchu, z miednicą uniesioną na woreczku z piaskiem, oznacza się położenie tylnych górnych kolców kości biodrowych. Drugi otwór kirzyżowy położony jest na szerokość palca w kierunku kości guzicznej i na szerokość palca przyśrodkowo ód kolca kości biodrowej. Otwory 3, 4 i 5 oddalone są od siebie o szerokość palca i leżą w tej samej linii, podczas gdy otwór pierwszy leży na szerokość palca nad kolcem i na tę samą odległość przyśrodkowo od niego. Otwór piąty znajduje się zwykle między kością krzyżową a guziczną.

Otwory krzyżowe leżą w linii biegnącej na szerokość palca w bok od linii środkowej ciała. Aby zapobiec bolesnym wstrzyknięciom, na 15 minut przed wkłuciem igły w celu wykonania blokady przezkrzyżowej należy wykonać blokadę krzyżową.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>