Analgezja rdzeniowa

W r. 1903 po raz pierwszy użyto adrenaliny w celu przedłużenia działania i zmniejszenia toksyczności analgezji rdzeniowej11. Stowaina, lek zsyntetyzowany przez Fourneau (fr. fourneau – piec, ang. – stove) w r. 190412, w tym samym roku użyta została w analgezji rdzeniowej przez Henriego Chaputa (1857-1904)13, a nowokainę (prokainę), opisaną przez Einhorna (1856-1917)14 w roku następnym14, zastosowano tuż po wynalezieniu15.

Alfred E. Barker (1850-1916) z Londynu był pionierem analgezji rdzeniowej na terenie W. Brytanii i pierwszym badaczem (1906-1907), zdającym sobie sprawę ze znaczenia krzywizn kanału kręgowego i użycia siły grawitacji w sterowaniu poziomem analgezji10. W r. 1907 wprowadził on w W. Brytanii ciężki roztwór stowainy. Roztwór lekki, składający się ze stowainy, alkoholu, kwasu mlekowego i strychniny, zastosował po raz pierwszy w tym samym roku Babcock17.

Analgezja rdzeniowa była rzadko stosowana aż do czasu ukazania się w r. 1921 pracy Gastona Labata18. Był on zwolennikiem stosowania kryształów neokainy (prokainy) rozpuszczonych w płynie mózgowo-rdzeniowym zalecał technikę zwaną barbotażem i szybkie układanie chorego w pozycji Trendelenburga. Lekkie (spinokaina) i ciężkie (durakaina) roztwory podawał George Pitkin, stosując cienkie igły o krótkim ścięciu (1927)10.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>