ANALGEZJA POWIERZCHNIOWA CEWKI MOCZOWEJ

Wykonanie. Najwygodniejszym preparatem jest 1-2% żel ksylokainowy dostarczany w 30 ml tubach podstawę preparatu stanowi karboksymetyloceluloza. Dawka maksymalna nie powinna przekraczać 10 ml, tzn. 100-200 mg lignokainy168. Żel wyciska się

do cewki za pomocą plastykowego lejka, dostarczanego przez producenta. Lejek powinien być przed użyciem wygotowany. Po zaciśnięciu prącia zaciskiem wykonuje się delikatny masaż, aby przesunąć żel do tylnej części cewki. Zabieg można rozpocząć po 10-15 minutach. Korzystne efekty osiąga się czasami przez wprowadzenie do cewki cienkiego cewnika, połączonego z lejkiem, co ułatwia wprowadzenie żelu do tylnego odcinka cewki.

Innym sposobem jest wstrzyknięcie do cewki za pomocą szklanej strzykawki 30 ml mieszaniny złożonej z 0,5% kokainy i 0,5% wodorowęglanu sodu. Trzeba jej podać tyle, by wypełniała przedni odcinek cewki po przesunięciu masażem pewnej ilości do tylnego odcinka. Po wycofaniu strzykawki zakłada się na prącie zacisk, co zapewnia dłuższy kontakt roztworu z błoną śluzową cewki moczowej. Zacisk zdejmuje się po 5 minutach, po czym zakłada do otworu zewnętrznego cewki aplikator z watą nasączoną 10% kokainą, pozostawiając go na dalsze 5 minut.

U chorych, którzy źle znoszą powszechnie używane analgetyki miejscowe, można zastosować 2% roztwór pirybenzaminy, leku antyhistaminowego, zapewniającego dość dobrą analgezję bez obawy wystąpienia reakcji toksycznej, z wyjątkiem rzadko występującego uczucia senności.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>